اعتماد به‌نفس مكمّل اين صفات زيبا و اين برترىهاى مردانهء علوى و اين عظمت ادبى - كه بحث آن خواهد آمد - اين است كه همهء صفات توأم با اعتماد به نفسى باشد كه على بدان شناخته شده بود ؟ بلكه اصولًا اعتماد به نفس چيزى است كه بالضرورة ملازم اين خصلت‌هاست . اما كارى را كه انجام مىداد به‌درستى آن و صراحت حق در آن اطمينان داشت . به ميدان مبارزهء قهرمان جزيرةالعرب ، « عمروبن عبدود » آمدن و اقدام به اين كار در حالى كه پيامبر و يارانش او را از اين كار و عاقبت ناگوار آن ! برحذر مىداشتند ، گواه صادقى است بر اعتماد به شجاعتى كه قلب و روح على آكنده از آن بود . و به تنهايى به نمازرفتن على و عدم قبول همراهى محافظانى كه او را از خطر دشمنان بىشمارى كه اطرافش را گرفته بودند محافظت كنند ، شاهد ديگرى از اعتماد به حق و حقيقتى است كه تاروپود وجود او را فرا گرفته بود . و اصولًا : آيا زندگى وى ، سلسله‌اى از كردارها و گفتارهايى نيست كه به‌خوبى نشان مىدهند كه اين مرد بزرگ به راستى و درستىِ آنچه انجام مىداد اطمينان كامل داشت و در اين اطمينان استوار بود ؟ زيرا كه گفتار و كردار على ناشى از عقلى كامل و اخلاقى بزرگ بود . و در سايه اين اعتماد و اطمينان ريشه‌دارى كه در جان خود حس مىكرد و از جوشش ايمان وى به عدالت خويش ، در ميان اختلاف و تضاد افكار مردم درباره‌اش ، هرگز در راه و روش خود تغييرى نمىدهد و مىگويد : « اگر با شمشيرم به بينى مرد باايمان بزنم كه مرا دشمن بدارد ، هرگز چنين نخواهد كرد . و اگر همهء دنيا را به منافق بدهم كه مرا دوست بدارد ، دوستم نخواهد داشت » !